Meer dan alleen mijn blog | Gastblog

^{Gastblog geschreven door Joyce voor Simone}

Inmiddels schrijf ik al meer dan 10 jaar blogs. Daardoor kan het lijken alsof je me een beetje kent. Dat je door wat ik deel een inkijkje hebt in mijn leven. Dat klopt ook, want mijn blog is persoonlijk en vaak geschreven vanuit gevoel. Maar hoe open ik ook ben, je ziet nooit het hele plaatje. 

Wat je op mijn blog leest zijn momenten. Gedachtes waarvan ik kies ze te delen. Maar mijn leven speelt zich grotendeels af buiten dit scherm. In kleine momenten, verschillende rollen die ik vervul en gevoelens die ik niet altijd opschrijf. En juist daarin zit zoveel van wie ik echt ben. 

Meer dan alleen mijn blog 

Wanneer je mijn blog opent, zie je slechts een deel van mij. Want naast dat ik schrijf, ben ik vooral… mezelf. Een partner, vriendin, een dochter. Soms vol energie en iemand die veel behoefte heeft aan rust. Iemand die plannen maakt, maar ze soms ook los moet laten. 

Mijn dagelijks leven draait niet alleen om inspiratie en content maken. Juist de kleine dingen maken het bijzonder. Samen op de bank, een luchtig gesprek. Of dagen waarop ik minder kan omdat mijn lichaam snakt naar rust. Dat zijn momenten die ik niet altijd deel, maar die wel mijn leven vorm geven. 

En eerlijk? Er zijn ook momenten dat ik niet bezig ben met bloggen. Dan ben ik gewoon aan het leven. Genieten van de kleine dingen, aan het herstellen en een goede balans zoeken. Want hoe belangrijk mijn blog ook voor mij is, het is niet wie ik volledig ben. 

Wat mijn blog niet laat zien

Wat je bijvoorbeeld niet ziet? De momenten dat ik moeite heb om de juiste woorden te vinden. Waarop ik twijfel of wat ik schrijf wel goed genoeg is. Of de dagen dat ik me, fysiek of mentaal, niet zo goed voel. Of het stemmetje in mijn hoofd, die kritisch is en streng. Die me daarmee afremt. Soms kies ik ervoor om dat niet te delen. Niet omdat het er niet mag zijn, maar omdat niet alles gedeeld hoeft te worden. 

Sommige onderwerpen zijn nog te vers of te persoonlijk. En ook ik heb dagen die totaal niet interessant zijn om te delen. Geen bijzonder verhaal. Of juist dagen waarop er meer gebeurt dan dat ik kan verwoorden. 

Daarnaast speelt ook mijn leven met Lupus zich deels af buiten wat ik deel. Het is er, het beïnvloedt me, maar het is niet alles wat ik ben. Iets wat ervoor zorgt dat ik soms moe ben zonder duidelijke reden. En juist daarom kies ik heel bewust wat ik wel en niet deel. 

De rollen die ik vervul 

Binnen mijn blog ben ik de schrijver. Degene die woorden geeft aan gevoelens en verhalen deelt. Degene die foto’s maakt voor haar Instagram. Maar daarbuiten heb ik nog veel meer rollen die ik vervul. 

Ik ben iemand die lacht om kleine dingen, die soms onzeker is, die groeit en leert. Degene die er wil zijn voor de mensen om haar heen, maar ook moet leren er soms wat meer voor zichzelf te zijn. Ik heb absoluut niet alles op orde en dat hoeft ook niet. 

Zo ben ik een partner: iemand die er wil zijn, liefde geeft. Een vriendin, die luistert, meeleeft en er probeert te zijn. Ook als mijn energie eigenlijk al op is. En een dochter. Met eigen gedachten, verwachtingen en gevoelens, die niet altijd overeen komen met het beeld wat familie voor ogen heeft.  

Die rollen lopen door elkaar heen. Ze maken me tot wie ik ben. Daarnaast botsen ze soms of versterken elkaar. Ondanks dat je ze niet altijd ziet op mijn blog, zijn ze er wel elke dag. 

Waarom ik niet alles deel 

Er zit kracht in delen, maar ook in dingen voor jezelf houden. Niet alles hoeft een verhaal te worden of uitgelegd te worden. Niet alle gebeurtenissen hoeven vastgelegd te worden. Soms wil ik ergens van genieten of iets ervaren zonder er later over te schrijven. Gewoon leven, zonder er iets over te creëren voor de ander. 

Mijn blog is een plek om mezelf te uiten, maar ook waar ik grenzen stel. Waar ik kies wat van mij is om te delen en wat niet. En die balans? Dat blijft een zoektocht

Gewoon Joyce 

Ik ben heel blij dat je meeleest op mijn blog. Dat je je hopelijk herkent in mijn blogs, tijdens het lezen. Maar het is ook belangrijk je te realiseren dat er veel meer is dan wat je hier ziet. Mijn leven speelt zich juist af tussen de geschreven regels en zinnen. In het echte leven, buiten mijn stukje online wereld. En misschien is dat wel het belangrijkste deel van alles. 

---

Misschien is dit ook een kleine reminder voor jou: je hoeft niet alles te delen om echt te zijn. Maar als je wilt, vertel me… Wat blijft bij jou vaak onzichtbaar? 

---

Benieuwd naar mijn artikel over dit onderwerp? Je kunt hem hier bij Joyce lezen.