Een ode aan Jessica

Vandaag is het de verjaardag van mijn overleden beste vriendin Jessica. Ze zou 38 kaarsjes mogen uitblazen. En ik besloot dat ik dat maar voor haar ga doen, aan de hand van een ode die ik aan en over haar schrijf.

Herinneringen om nooit te vergeten

Als er iets is wat ik me echt goed herinner, is dat je overal wel voor in was. Wilde ik naar een concert en kon ik geen slachtoffer vinden, dan ging jij met liefde mee. Maar ook de lange gesprekken en onze momenten in de spa (die ik nog altijd zo mis). En iemand die me altijd appte als ik wat lang (onbewust) stil was, was jij. Altijd even checken of alles wel goed ging.

Jij was er

Heb je het moeilijk, heb je hulp nodig of een luisterend oor? Het was voor jou gewoon geen probleem. Je maakte altijd voor iedereen tijd. Ik kon ook altijd bij je terecht. Ik weet nog goed dat we hier op zolder een lamp moesten ophangen, maar de nok is zo hoog dat we dat niet zelf durfden. Jij en je vriend kwamen meteen langs om te komen helpen.
Maar ik kon je ook altijd bellen als ik weer eens verdrietig was of toen het slecht ging met Budgie. En zat er geen real life knuffel in, dan kreeg ik deze virtueel en voelde ik hem ook.

Dit heb je mij geleerd

Eigenlijk is het jammer dat ik nu pas besef wat ik van je heb geleerd. Vooral sinds je overlijden heb ik een hoop geleerd. Ik heb vooral geleerd dat elke dag de laatste kan zijn. Ik probeer daarom ook zoveel mogelijk te genieten van elke dag. Maar ik heb ook geleerd in te zien wat voor een bijzondere band we eigenlijk hadden. Dat zag ik pas echt, toen het er niet meer was. Tuurlijk wist ik het wel, maar nu pas besef je wat je had…

Je hebt me ook geleerd liever te zijn voor mezelf. Zeker sinds je overlijden weet ik nu dat ik best eens gas terug mag nemen. Iets waar je zelf niet zo goed in was. Jij zat vaak in de hoogste versnelling en rust in je kont had je niet. Dat herken ik ook wel van mezelf. Al heb ik nu vaker momenten waarin ik wél de rust in mijn kont heb.

Wij voor altijd

Ondanks dat je overlijden het heftigste en het meest verdrietigste is wat ik heb meegemaakt, heeft het me ook mooie dingen gebracht. Onze band was zo sterk, dat onze band nog steeds voelbaar is. Dikwijls bepaal jij mijn muziekkeuze op Spotify. Racoon, want dat was ons ding. Waar ik ook kom en ik hoor het, dan denk ik weer aan jou. Omdat Racoon ons zó verbind, overweeg ik een tattoo wat te maken heeft met je lievelingsnummer van hun. Een overweging die ik nu al zo’n 4 jaar maak. Maar steeds weer kom ik er op terug. Dus misschien moet ik het dan maar vereeuwigen. Wie weet hadden we nu wel samen die tattoo laten zetten, als je er nog was. Eén ding weet ik zeker: als ik het doe, ben je erbij.

Je bent er net als toen, nog altijd. Je bent nog altijd mijn steun. En als ik denk dat je me vergeten bent, dan laat je wel weten dat dat niet zo is. En ondanks dat het zo verdrietig is dat ik je fysieke aanwezigheid mis, is dit de grootste troost die ik heb.

Gefeliciteerd in heaven, maak er maar een mooi feestje van!