Een brief aan Zoë

Op mijn Instagram vroeg ik mijn volgers om een woord in te sturen, zodat ik daar een (creatief) stuk over kan schrijven. In dit artikel ga ik schrijven over dat woord. Raad jij welk woord het was?

Lieve Zoë,

Nog maar een paar maandjes en dan word je alweer 2 jaar. De tijd met jou lijkt voorbij te vliegen. Je bent ons zonnetje in huis. Wel met de nadruk op in huis. Buitenshuis verander je regelmatig in een soort monster die alles en iedereen op afstand wilt houden. We begrijpen niet goed waar het vandaan komt en we hebben al zoveel dingen geprobeerd om het minder te laten worden. Maar niks lijkt te helpen. Dat frustreert ons best wel eens. En we proberen echt om dat te negeren, die frustratie, maar dat is zo makkelijk nog niet.

Gelukkig is dit wel het enige grote ding waarmee we regelmatig worstelen. Verder ben je, zoals elke maltezer, lekker eigenwijs. En misschien wel een beetje autistisch. Zodra er maar iets in het ritme veranderd (zoals dat in de weekenden baasje vrij is) dan weiger je te eten. Ik snap ook wel dat het leuk is dat het baasje weer thuis is in het weekend, maar toch wel een beetje onhandig als je dan je eten maar laat staan.

Maar lieve Zoë, ondanks dat alles kunnen we je niet missen. In elk geval ik niet. Ik vind het gezellig om je om me heen te hebben en niet alleen te hoeven zijn. Ik kan me überhaupt geen leven zonder een huisdier inbeelden. Ik zou het liefst een grasveld(je) voor je willen in de tuin, omdat je daar zo blij van word. Maar onze tuin is daar helaas wat te klein voor. Gelukkig hoeven we de deur maar uit te stappen en hebben we genoeg gras om ons huis heen. Daar kan je dan heerlijk ravotten, zoomies doen en lang snuffelen. Als jij ervan geniet, dan geniet ik ook.

Wat ik ook extra leuk vind aan jou is dat je mee kan op vakantie. Het leuke is dat er ook nog twee midweekjes op de planning staan om weg te gaan met jou. En daar kijk ik echt enorm naar uit. Ik vind het fantastisch om te zien hoe leuk je het vind om nieuwe plekjes te ontdekken. Dat heb je wel een beetje van mij, denk ik.

Iets wat ook wel grappig is, is dat jij bijna onafscheidelijk bent van je tennisballetje. Waar Zoë is, is er ook een tennisballetje. Je bent er dol op en het liefst wil je dat we de hele dag je balletje door de kamer gooien. Maar als we dat doen, dan hebben we nog eens een tennisarm. Dus soms moet je jezelf met je andere speelgoed zien te vermaken. En dat kan je ook maar al te goed, gelukkig.

Je bent gewoon precies zoals een jonge hond hoort te zijn. Druk, speels, zoekt grenzen op en gaat op ontdekkingstocht. Dat wil niet zeggen dat we je soms (met enige regelmaat) achter het behang kunnen plakken. In the end houden we super veel van je en doen we alles voor je.

Dit was weer een artikel met een verborgen woord. Ik ben natuurlijk benieuwd of je het woord kunt raden. De laatste keer was het woord namelijk niet geraden. Je mag een gokje doen in de reacties!